Γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ., στη Μήθυμνα της Λέσβου, ζούσε ένας διάσημος ποιητής και μουσικός, ονόματι Αρίων, που μάγευε με την κιθάρα του θεούς και ανθρώπους...

Απέκτησε πολύ μεγάλη φήμη, γιατί τελειοποίησε το διθύραμβο (του έδωσε ρυθμική μορφή και από τότε συνοδευόταν από όρχηση).

Κάποτε, λοιπόν, ο ξακουστός κιθαρωδός, μετά από ένα ταξίδι στη Σικελία, επιβιβάστηκε σε ένα καράβι για να επιστρέψει στην Κόρινθο -ο τύραννος της Κορίνθου, Περίανδρος, ήταν πολύ καλός του φίλος. Το πλήρωμα όμως θέλησε να τον ληστέψει, γιατί είχαν μάθει ότι διέθετε μεγάλα πλούτη. Για να είναι σιγούροι ότι αυτή τους η πράξη δεν θα μαθευτεί, αποφάσισαν να πετάξουν τον Αρίωνα στη θάλασσα. Αυτός, μην μπορώντας να αντιδράσει, ζήτησε να του ικανοποιήσουν μια τελευταία επιθυμία. Οι ναύτες δεν έφεραν καμία αντίρρηση. Έτσι, ο Αρίων έπαιξε για τελευταία φορά τη λύρα του και έψαλε έναν ύμνο στους θεούς. Αμέσως μετά, πήδηξε μόνος του στην άγρια θάλασσα... Ένα δελφίνι όμως, που είχε μαγευτεί από τη μουσική του, εμφανίστηκε ξαφνικά, τον πήρε στην πλάτη του και τον έφερε στη στεριά, στο ακρωτήριο Ταίναρο. Από εκεί ο Αρίων περπάτησε μέχρι την Κόρινθο... Εν τω μεταξύ, το καράβι που υποτίθεται ότι τον μετέφερε, είχε φτάσει στην Κόρινθο και οι ναύτες διηγούνταν στον Περίανδρο ότι ο Αρίων είχε μείνει στον Τάραντα και τον διαβεβαίωναν ότι ήταν καλά. Για κακή τους τύχη, εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Αρίων εμφανίστηκε μπροστά τους. Οι άπληστοι ναύτες αναγκάστηκαν να ομολογήσουν το έγκλημά τους και βέβαια τιμωρήθηκαν ανάλογα...

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι στο ακρωτήριο Ταίναρο τοποθετήθηκε, προς τιμήν του Αρίωνα, ένα χάλκινο άγαλμα που απεικόνιζε έναν άντρα καθισμένο πάνω σε ένα δελφίνι.

Χιλιάδες χρόνια μετά, ο Αρίων έμελλε να δώσει το όνομά του στα μουσικά βραβεία που διοργανώνονται υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Παραγωγών Ηχογραφημάτων (IFPI), ενός επίσημου θεσμού που φιλοδοξεί αφενός να προσελκύσει το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού και αφετέρου να προβάλλει την ελληνική μουσική στο εξωτερικό.